!DOCTYPE html PUBLIC "-//W3C//DTD HTML 4.01 Transitional//EN" "http://www.w3.org/TR/html4/loose.dtd"> نبی اکرم محمد,صلی الله علیه و آله و سلم
 
درباره وبلاگ


بسم الله الرحمن الرحیم یا رسول الله ! مثل تو دیگر در پهنه زمین تکرار نخواهد شد، اما با تکرار صلوات بر تو، نور حضورت را در قلب خود احساس مى کنیم. اللهم صل علی محمد و آل محمدو عجل الفرجهم یا رسول اللّه! امروز ماتم سرای دل را به نام تو، سیه پوش کرده ایم و نام مبارک تو را با درود و تحیّت بر زبان جاری می سازیم .
آرشيو وبلاگ
پیوندهای روزانه
پيوندها
نويسندگان
نبی اکرم محمد,صلی الله علیه و آله و سلم
صفات پيامبر در قرآن




                                                        



پنج شنبه 16 آذر 1391برچسب:, :: 14:59 ::  نويسنده : mobina aghakhani

 از امام موسی کاظم (عمنقولست که یهودی از پیامبر(صلی الله علیه وآله چند دینار می طلبدروزی آمد و مطالبه کرد حضرت فرمود ای یهودی ندارم که بد هم یهودی گفت از تو نمی شنوم تابدهی.

فرمود پس می نشینم با تو در اینجا پس پیامبر (صبا آن یهودی نشست تا ظهر و عصر و مغرب و عشا و بامداد پس اصحاب حضرت یهودی را تهدید کردند.            

حضرت فرمود :که چکار دارید با او،گفتند یا رسول الله یهودی ترا حبس کرده و نمی گذارد به جائی روی .

حضرت فرمود که حقتعالی مرامبعوث نکرده که ستم کنم بر کسی که در امانست چون روزشد یهودی شهادتین گفته و نصف مال خود را در راه خدا داد.            

 



پنج شنبه 16 آذر 1391برچسب:, :: 13:30 ::  نويسنده : mobina aghakhani

                                                                                                                                                                                  خوش خلقی یکی از ویژگیهای بارز در زندگی پیامبر اکرم(ص) است، گفت: خوش خلقی پیامبر در جذب اقشار مختلف به آن حضرت تأثیر به سزایی داشته است .مهدی فرمانیان عضو هیئت علمی مرکز مطالعات و تحقیقات ادیان و مذاهب قم در گفتگو با خبرنگار مهر، در مورد ویژگی های اخلاقی پیامبر(ص)، به ویژه خوش خلقی ایشان، اظهار داشت: پیامبر گرامی اسلام(ص)، در طول زندگی پرقدر و منزلت خویش، بهترین خصوصیات اخلاقی را بروز دادند و به همین علت نیز بهترین بنده خدا در روی زمین بود، یکی از ویژگیهایی که در وجود پیامبر به خوبی قابل لمس بود خوش خلقی و برخود نیکو با دیگران بود.وی با بیان اینکه خوش خلقی یکی از ویژگیهای بارز اخلاق پیامبر(ص) است، گفت: حضرت محمد(ص) به هیچ وجه بی احترامی را با بی احترامی جواب نمی دادند بلکه همیشه در برخورد با دیگران حتی در برخورد با دشمنان اسلام که روی خوش به پیامبر(ص) نشان نمی دادند، با احترام برخورد می کردند.

عضو هیئت علمی مرکز مطالعات ادیان و مذاهب قم با اشاره به گرمی برخورد پیامبر اکرم با دیگران، یادآور شد: یکی دیگر از مسائلی که در حسن خلق و خوش خلقی پیامبر(ص) می توان به آن اشاره داشت این است که عذر افراد را به راحتی می پذیرفتند حتی اگر به ایشان دروغ گفته می شد، در واقع ایشان هیچگاه کارهای مردم را نقد نمی کرد و گوش شنوای مردم و حلال مشکلات آنها بود.مهدی فرمانیان با تأکید بر خوش خلقی پیامبر در برخورد با یاران و دشمنان خویش، یادآور شد: پیامبر اسلام در برخورد با زنان، بردگان و اسیران و کودکان و حتی حیوانات و درختان احترام خاصی قائل بودند، همان طور که در روایات تاریخی اسلام است که ایشان همواره در سلام کردن به کودکان پیشقدم بودند .وی گفت: یکی از ملموس ترین آثار خوش خلقی پیامبر گرامی اسلام(ص)، بخشندگی ایشان نسبت به تمام مسائل در ارتباط با آن حضرت بود البته در این رابطه نیز تا حدی که اسلام به آن حضرت اجازه می داد، عمل می کرد.عضو هیئت علمی مرکز مطالعات ادیان و مذاهب قم با اشاره به اینکه خصوصیات اخلاقی پیامبر(ص)، بهترین درس برای زندگی اجتماعی و فردی هر شخص است، اظهار داشت: با مطالعه در بخش اخلاقی و رفتاری پیامبر کافی است کمی از تکبر و غرور دوری کرده و خلقت همه انسانها را یکی بدانیم .



پنج شنبه 16 آذر 1391برچسب:, :: 13:27 ::  نويسنده : mobina aghakhani

 یکی از شاخص ترین خصوصیات اخلاقی پیامبر که موجب شد ایشان بهترین بنده باشند تواضع در برابر دیگران است . از روشن ترین خصوصیات پیامبر به عنوان پیشوای مسلمانان و کامل ترین فرد در اسلام فروتنی ایشان است که در وجود مبارک آن حضرت جلوه گر است، در سیره عملی و در فرمایشات رسول گرامی اسلام مشاهده می کنیم حضرت در برخورد با دیگران جانب احتیاط را رعایت می کردند و همیشه مراقب بودند که ذره ای تکبر و  خود بزرگ بینی در ایشان بروز نکند.وی با اشاره به روایتی در دین اسلام درمورد فروتنی پیامبر(ص) یادآور شد: در روایات آمده است که حضرت روزه بودند و موقع افطار برای ایشان غذا آوردند حضرت در خواست کردند که غذا برگردانده شود به این دلیل که غذای ایشان با بقیه فرق می کرد، این روایت نمونه بارزی از تواضع ایشان در برابر دیگر مسلمانان است، ایشان در هیچ زمان و در هیچ شرایطی خود را برتر از دیگران نمی دانست و در مقابل دیگران تواضع به خرج می داد.معاون پژهشی مدرسه عالی فقه و معارف اسلامی قم با بیان اینکه بزرگی و جلال تنها مخصوص خداوند است، گفت: بزرگی و جلال تنها مخصوص خالق آسمانها و زمین است، چرا که خداوند در آفرینش انسانهاتفاوتی قائل نشده و تفاوت انسانها تنها در انجام اعمالشان است که آنها را نزد خداوند برتر می کند لذا از این منظر جایز نیست که کسی خود را از دیگری برتر بداند چرا که سرشت همه آدمیان از خاک است و به خاک نیز برگردانده

می شود.وی با اشاره به اینکه وجود پیامبر(ص) بهترین الگو و نمونه در زندگی هر انسان است، اظهار داشت: وجود مبارک رسول اکرم در اسلام موجب دلگرمی همه انسانها است از این رو خصوصیات اخلاقی ایشان بهترین منبع استفاده اخلاقی و اجتماعی برای هر شخصی است، اگر بتوانیم به این خصلت آن طور که مد نظر پیامبر است دست یابیم، می توانیم در همه حال از بهترین زندگی برخوردار باشیم .

حجت الاسلام عابدیان در ادامه یادآور شد: مشکلات جامعه و همچنین مشکلات زندگی شخصی ناشی از تکبراتی است که در زندگی داشته ایم، برای اینکه این مشکلات را از زندگی و از جامعه دور کنیم لازم است قدری تکبر و غرور را از خود دور و ساده زیستی و فروتنی را از محضر پیامبر گرامی اسلام بیاموزیم

 



پنج شنبه 16 آذر 1391برچسب:, :: 13:22 ::  نويسنده : mobina aghakhani

                      هدف از بعثت پیامبران ایجاد اخلاق حسنه و نیکو بود، حضرت محمد (ص) نیز به عنوان خاتم پیامبران مبعوث شد تا فضایل اخلاقی و خلقیات نیکو را تحقق بخشیده و رذایل اخلاقی را یادآور شود.حجت الاسلام عبدالحسین خسروپناه پژوهشگر پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی در گفتگو با خبرنگار مهر با اشاره به شیوه آموزش فضایل اخلاقی از سوی حضرت محمد (ص) اظهار داشت: پیامبر اکرم(ص) هنگامی که قصد داشت خلقیات نیکو را در جامعه پیاده کند، جامعه آن زمان را با هیچ چیز قیاس نمی کرد بلکه از شیوه ها و روشهای خاص آن دوران استفاده و از روشی  بهره می برد که از خداوند بلند مرتبه فراگرفته بود تا در سایه آن رذایل اخلاقی اعراب دوران جاهلیت را به فضایل اخلاقی نزدیک کند.حجت الاسلام خسروپناه با اشاره به اینکه یکی از اهداف بعثت انبیاء الهی ایجاد اخلاق حسنه و نیکوست، گفت: پیامبر اکرم (ص) مبعوث شد تا فضایل و مباحث اخلاقی را تحقق بخشد و از رذایل اخلاقی برحذر دارد.

پژوهشگر پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی یادآور شد: شیوه آموزشی حضرت محمد(ص) قرار دادن فضایل و رذایل اخلاقی در کنار یکدیگر نبود که به آنها اشاره کند، به فضایل فرا خواند و از رذایل برحذر دارد که اگر از این شیوه استفاده می کرد هیچ کس دعوت او را استجابت نمی کرد و به سوی دین جذب نمی شد. وی با بیان اینکه حضرت محمد (ص) با دارا بودن ویژگیهای برجسته و توانمندیهای خاص مردم را به سوی دین جذب می کرد و با یک عمل روانشناسانه فعالیتهای خود را ادامه می داد، تصریح کرد: در سوره توبه آیه 128 آمده است که بدانید که خداوند از جنس خودتان برای شما پیامبری می فرستد که رنج افتادن شما برای او سخت و نسبت به هدایت شما بسیار حریص است.  در آیه ای دیگر می فرماید که پیامبر به مؤمنان از خودشان سزاوارتر و نزدیکتر است، یعنی بیشتر از مؤمنان به آنها دلسوز است و می خواهد که آنها هدایت شوند. حجت الاسلام خسروپناه با اشاره به ازدیاد آیات در مورد خصایص و ویژگیهای اخلاقی پیامبر اکرم (ص) افزود: او با مردم بسیار متواضع و فروتن رفتار می کرد تا جائیکه در قرآن کریم سوره شعراء آمده است که ای پیامبر، بالهای خود را برای مؤمنان فرو گستر. این آیه اشاره به تواضع و مهربانی پیامبر اکرم (ص) با مؤمنان دارد. وی در ادامه سیره ای که حضرت محمد (ص) در جذب احزاب و گروههای مختلف استفاده می کرد را بهره گیری از فضایل اخلاقی توصیف کرد.

 



پنج شنبه 16 آذر 1391برچسب:, :: 13:20 ::  نويسنده : mobina aghakhani

ماه فرو ماند از جمال محمد (ص)

سرو نباشد به اعتدال محمد (ص)

 

قدر فلك را كمال و منزلتى نیست

در نظر قدر با كمال محمد (ص)

 

 

وعده دیدار هر كسى به قیامت

لیله اسرى شب وصال محمد (ص)

 

 

آدم و نوح و خلیل و موسى و عیسى

آمده مجموع در ظلال محمد (ص)

 

 

عرصه گیتى مجال همت او نیست

روز قیامت نگر مجال محمد (ص)

 

 

و آن همه پیرایه بسته جنت فردوس‏

بو كه قبولش كند بلال محمد (ص)

 

 

همچو زمین خواهد آسمان كه بیفتد

تا بدهد بوسه بر نعال محمد (ص)

 

 

شمس و قمر در زمین حشر نتابد

نور نتابد مگر جمال محمد (ص)

 

 

شاید اگر آفتاب و ماه نتابد

پیش دو ابروى چون هلال محمد (ص)

 

 

چشم مرا تا به خواب دید جمالش

خواب نمى‏گیرد از خیال محمد (ص)

 

 

سعدى اگر عاشقى كنى و جوانى

عشق محمد(ص) بس است و آل محمد(ص)

 

"سعدى شیرازى‏"



پنج شنبه 16 آذر 1391برچسب:, :: 13:12 ::  نويسنده : mobina aghakhani

 

 

 



نام: محمد بن عبد الله

 


حضرت محمد (ص) در تورات و برخى كتب آسمانى «احمد» ناميده شده است. آمنه، دختر وهب، مادر حضرت محمد (ص) پيش از نامگذارىِ فرزندش توسط عبدالمطلب به محمّد، وى را «احمد» ناميده بود.

 

 



كنيه حضرت محمد (ص): ابوالقاسم و ابوابراهيم.

 

 

 

القاب حضرت محمد (ص): رسول اللّه، نبى اللّه، مصطفى، محمود، امين، امّى، خاتم، مزّمل، مدّثر، نذير، بشير، مبين، كريم، نور، رحمت، نعمت، شاهد، مبشّر، منذر، مذكّر، يس، طه‏ و...

 

 



منصب حضرت محمد (ص): آخرين پيامبر الهى، بنيان‏گذار حكومت اسلامى و نخستين معصوم در دين مبين اسلام.

 

 

 

تاريخ ولادت حضرت محمد (ص): روز جمعه، هفدهم ربيع الاول عام الفيل برابر با سال 570 ميلادى (به روايت شيعه). بيشتر علماى اهل سنّت تولد آن حضرت را روز دوشنبه دوازدهم ربيع الاول آن سال دانسته‏اند.

 

 

عام الفيل، همان سالى است كه ابرهه، با چندين هزار مرد جنگى از يمن به مكه يورش آورد تا خانه خدا (كعبه) را ويران سازد و همگان را به مذهب مسيحيت وادار سازد؛ اما او و سپاهيانش در مكه با تهاجم پرندگانى به نام ابابيل مواجه شده، به هلاكت رسيدند و به اهداف شوم خويش نايل نيامدند. آنان چون سوار بر فيل بودند، آن سال به سال فيل (عام الفيل) معروف گشت.

 

 

 

محل تولد حضرت محمد (ص): مكه معظمه، در سرزمين حجاز (عربستان سعودى كنونى).

 

 

 

نسب پدرى حضرت محمد (ص): عبدالله بن عبدالمطلب (شيبة الحمد) بن هاشم (عمرو) بن عبدمناف بن قصّى بن كلاب بن مرّة بن كعب بن لوىّ بن غالب بن فهر بن مالك بن نضر (قريش) بن كنانة بن خزيمة بن مدركة بن الياس بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان.

 

 


حضرت محمد (ص) روايت شده است كه هرگاه نسب من به عدنان رسيد، همان جا نگاه داريد و از آن بالاتر نرويد. اما در كتاب‏هاى تاريخى، نسب آن حضرت تا حضرت آدم(ع) ثبت و ضبط شده است كه فاصله بين عدنان تا حضرت اسماعيل، فرزند ابراهيم خليل الرحمن(ع) به هفت پشت مى‏رسد.

 

 

 

مادر حضرت محمد (ص): آمنه، دختر وهب بن عبد مناف.

 



اين بانوى جليل القدر، در طهارت و تقوا در ميان بانوان قريشى، كم‏ نظير و سرآمد همگان بود. وى پس از تولد حضرت محمّد(ص) دو سال و چهارماه و به روايتى شش سال زندگى كرد و سرانجام، در راه بازگشت از سفرى كه به همراه تنها فرزندش، حضرت محمّد(ص) و خادمه‏اش، ام ايمن جهت ديدار با اقوام خويش عازم يثرب (مدينه) شده بود، در مكانى به نام «ابواء» بدرود حيات گفت و در همان جا مدفون گشت.

 

 

و چون عبدالله، پدر حضرت محمد(ص) دو ماه (و به روايتى هفت ماه) پيش از ولادت فرزندش از دنيا رفته بود، كفالت آن حضرت را جدش، عبدالمطلب به عهده گرفت. نخست وى را به ثويبه (آزاد شده ابولهب) سپرد تا وى را شير دهد و از او نگه‏دارى كند؛ اما پس از مدتى وى را به حليمه، دختر عبدالله بن حارث سعديه واگذار كرد. حليمه گرچه دايه آن حضرت بود، اما به مدت پنج سال براى وى مادرى كرد.

مدت رسالت و زمامدارى حضرت محمد (ص): از 27 رجب سال چهلم عام الفيل (610 ميلادى)، كه در سن چهل سالگى به رسالت مبعوث شده بود، تا 28 صفر سال يازدهم هجرى، كه رحلت فرمود، به مدت 23 سال عهده‏دار امر رسالت و نبوت بود. حضرت محمد (ص)  علاوه بر رسالت، به مدت ده سال امر زعامت و زمامدارى مسلمانان را پس از مهاجرت به مدينه طيبه بر عهده داشت.
همسران حضرت محمد (ص):

 


1. خديجه بنت خويلد.


2. سوده بنت زمعه.


3. عايشه بنت ابى بكر.


4. امّ شريك بنت دودان.


5. حفصه بنت عمر.


6. ام حبيبه بنت ابى سفيان.


7. امّ سلمه بنت عاتكه.


8. زينب بنت جحش.


9. زينب بنت خزيمه.


10. ميمونه بنت حارث.


11. جويريه بنت حارث.


12. صفيّه بنت حىّ بن اخطب.

 

 


نخستين زنى كه افتخار همسرى حضرت محمد (ص) را يافت، خديجه بنت خويلد بود. حضرت محمّد(ص) پيش از رسيدن به مقام رسالت، در سن 25 سالگى با اين بانوى بزرگوار ازدواج نمود.

 

 

خديجه كبرى (س) با موقعيت و اموال خويش، خدمات شايانى به پيامبر اكرم(ص) در اظهار رسالتش كرد. اين بانوى بزرگ، از افتخارات زنان عالم است و در رديف بانوان قدسى، همانند مريم و آسيه، قرار دارد. حضرت محمد (ص) به احترام خديجه كبرى (س) تا هنگامى كه وى زنده بود، با هيچ زن ديگرى ازدواج نكرد. همو بود كه دردها و رنج‏هاى پيامبر(ص) را، كه سران شرك و كفر متوجه آن حضرت مى‏كردند، تسلّى داده و او را در رسالت و نبوتش يارى می‏داد.

 



خديجه كبرى(س) به خاطر مقام و منزلتى كه در اسلام به دست آورده بود، مورد لطف و عنايت مخصوص پروردگار جهانيان قرار گرفت. به همين جهت روزى جبرئيل امين به محضر پيامبر اكرم(ص) شرفياب شد و گفت: اى محمد! سلام خدا را به همسرت خديجه برسان. پيامبر اكرم(ص) به همسرش فرمود: اى خديجه! جبرئيل امين از جانب خداوند متعال به تو سلام مى‏رساند. خديجه گفت: «اللّه السّلام و منه السّلام و على جبرئيل السّلام».

 



حضرت خديجه (س) در ايام همسرى با حضرت محمد (ص) از احترام ويژه رسول‏ خدا(ص) برخوردار بود و پيامبر(ص) نيز همسرى مهربان و وفادار براى او بود. آن حضرت پس از وفات خديجه (در رمضان سال دهم بعثت) همواره از او به نيكى ياد می‏كرد.

 



از عايشه، سومين حضرت محمد (ص)، روايت شده است:

 



«كانَ رَسُولُ اللّهِ(ص) لايَكادُ يَخْرُجُ مِنَ الْبَيْتِ حَتّى يَذْكُرَ خَديجَةَ فَيَحْسَنُ الثَّناءِ عَلَيْها، فَذَكَرها يَوْماً مِنَ الْاَيّامِ فَادْرَكَتْني الْغَيْرةَ، فَقُلْتُ: هَلْ كانَتْ اِلاّ عَجُوزاً وَقَدْ اَبْدَلَكَ اللّهُ خَيْراً مِنْها، فَغَضَبَ حَتّى‏ اهْتَزَّ مَقْدَمُ شَعْرِهِ مِنَ الغَضَبِ‏. (1)

 

 

حضرت محمد (ص) هيچ‏گاه از خانه بيرون نمی‏رفت مگر اين كه يادى از خديجه مى‏كرد و از او به نيكى نام مى‏برد. يك روز كه حضرت محمد (ص) از خديجه (س) ياد كرده و خوبى‏هاى او را بيان میكرد، غيرت زنانگى بر من غالب شد و به پيامبر(ص) گفتم: آيا او يك پيرزن بيشتر بود و حال آن كه خداوند بهتر از آن (يعنى عايشه) را به تو داده است؟ پيامبر اكرم(ص) از اين گفتار من، خشمگين شد، به طورى كه موهاى جلوى سرش از شدت خشم به حركت درآمد.

 

 

 


فرزندان حضرت محمد (ص):



الف) پسران ان حضرت محمد (ص):

 


1. قاسم. او پيش از بعثت پيامبر اكرم(ص) تولد يافت. از اين رو پيامبر(ص) را ابوالقاسم ناميدند.

 


2. عبدالله. اين كودك
 چون پس از بعثت به دنيا آمده بود، وى را «طيّب» و «طاهر» مى‏گفتند.

 


3. ابراهيم. او در اواخر سال هشتم هجرى متولد شد و در رجب سال دهم هجرى وفات يافت.

 


عبدالله و قاسم از خديجه كبرى (س) و ابراهيم از ماريه قبطيه متولد شدند. وهرسه آنان در سنين كودكى از دنيا رفتند.

 

 

 

ب) دختران حضرت محمد (ص):

 

 

1. زينب (س). 2. رقيه (س). 3. ام كلثوم (س). 4. فاطمه زهرا (س).



دختران حضرت محمد (ص) همگى از حضرت خديجه(س) متولد شدند و تمام فرزندان رسول خدا(ص) جز فاطمه زهرا (س) پيش از رحلت آن حضرت، از دنيا رفته بودند. تنها فرزندى كه از آن حضرت در زمان رحلتش باقى مانده بود، فاطمه زهرا(س)، آخرين دختر وى بود. اين بانوى مكرّمه، افتخار بانوان عالم، بلكه همه انسان‏ها و مورد تقديس و تكريم فرشتگان عرشى است. همو است كه مادر سبطين و امّ الأئمة المعصومين(ع) است.

 

 



گرچه پيامبر اسلام(ص) به تمام خاندان مؤمن خويش علاقه‏مند بود، اما در ميان همسرانش بيش از همه، به خديجه كبرى (س) و در ميان فرزندانش بيش از همه، به فاطمه زهرا (س) علاقه‏مند بوده و اظهار محبت و لطف میفرمود.


 

 

 

 

 

آغاز بعثت حضرت محمد (ص):

 

 


محمد امين ( ص ) قبل از شب 27 رجب در غار حرا به عبادت خدا و راز و نياز با آفريننده جهان مي پرداخت و در عالم خواب رؤياهايی مي ديد راستين و برابر با عالم واقع . روح بزرگش برای پذيرش وحی - کم کم - آماده مي شد .

 

 

درآن شب بزرگ جبرئيل فرشته وحی مأمور شد آياتی از قرآن را بر محمد ( ص ) بخواند و او را به مقام پيامبری مفتخر سازد . سن محمد ( ص ) در اين هنگام چهل سال بود . در سکوت و تنهايی و توجه خاص به خالق يگانه جهان جبرئيل از محمد ( ص ) خواست اين آيات را بخواند : " اقرأ باسم ربک الذی خلق . خلق الانسان من علق . اقرأ وربک الاکرم . الذی  علم بالقلم . علم الانسان ما لم يعلم " . يعنی : بخوان به نام پروردگارت که آفريد . او انسان را از خون بسته آفريد . بخوان به نام پروردگارت که گرامي تر و بزرگتر است . خدايی که نوشتن با قلم را به بندگان آموخت . به انسان آموخت آنچه را که نمي دانست .

حضرت محمد (ص) - از آنجا که امی و درس ناخوانده بود - گفت : من توانايی  خواندن ندارم . فرشته او را سخت فشرد و از او خواست که " لوح " را بخواند . اما همان جواب را شنيد - در دفعه سوم - محمد ( ص ) احساس کرد مي تواند " لوحی " را که در دست جبرئيل است بخواند . اين آيات سرآغاز مأموريت بسيار توانفرسا و مشکلش بود .

 

 

جبرئيل مأموريت خود را انجام داد و محمد ( ص ) نيز از کوه حرا پايين آمد و به سوی خانه خديجه رفت . سرگذشت خود را برای همسر مهربانش باز گفت . خديجه دانست که مأموريت بزرگ " محمد " آغاز شده است . او را دلداری و دلگرمی داد و گفت : " بدون شک خدای مهربان بر تو بد روا نمي دارد زيرا تو نسبت به خانواده و بستگانت مهربان هستی و به بينوايان کمک مي کنی و ستمديدگان را ياری مي نمايی " . سپس محمد ( ص ) گفت : " مرابپوشان " خديجه او را پوشاند .

 

حضرت محمد (ص) اندکی به خواب رفت . خديجه نزد " ورقة بن نوفل " عمو زاده اش که از دانايان عرب بود رفت ، و سرگذشت محمد ( ص ) را به او گفت . ورقه در جواب دختر عموی خود چنين گفت : آنچه برای محمد ( ص ) پيش آمده است آغاز پيغمبری  است و " ناموس بزرگ " رسالت بر او فرود مي آيد . خديجه با دلگرمی به خانه برگشت .

 

 

 

معراج حضرت محمد (ص):

 


پيش از هجرت به مدينه که در ماه ربيع الاول سال سيزدهم بعثت اتفاق افتاد، دو واقعه در زندگی حضرت محمد (ص) پيش آمد که به ذکر مختصری از آن مي پردازيم : در سال دهم بعثت "معراج " پيغمبر اکرم (ص ) اتفاق افتاد و آن سفری بود که به امر خداوند متعال و بهمراه امين وحی (جبرئيل ) و بر مرکب فضا پيمايی به نام "براق " انجام شد.

 

 

حضرت محمد (ص) اين سفر با شکوه را از خانه ام هانی خواهر امير المومنين علی (ع ) آغاز کرد و با همان مرکب به سوی بيت المقدس يا مسجد اقصی روانه شد، و از بيت اللحم که زادگاه حضرت مسيح است و منازل انبيا (ع ) ديدن فرمود.

 

 

سپس سفر آسمانی خود را آغاز نمود و از مخلوقات آسمانی و بهشت و دوزخ بازديد به عمل آورد، و در نتيجه از رموز و اسرار هستی و وسعت عالم خلقت و آثار قدرت بی پايان حق تعالی آگاه شد و به "سدرة المنتهي " رفت و آنرا سراپا پوشيده از شکوه و جلال و عظمت ديد. سپس از همان راهی  که آمده بود به زادگاه خود "مکه " بازگشت و از مرکب فضا پيمای خود پيش از طلوع فجر در خانه "ام هاني " پائين آمد.

 

 

به عقيده شيعه اين سفر جسمانی بوده است نه روحانی چنانکه بعضی  گفته اند. در قرآن کريم در سوره "اسرا" از اين سفر با شکوه بدين صورت ياد شده است : "منزه است خدايی که شبانگاه بنده خويش را از مسجد الحرام تا مسجد اقصی که اطراف آن را برکت داده است سير داد، تا آيتهای  خويش را به او نشان دهد و خدا شنوا و بيناست ". در همين سال و در شب معراج خداوند دستور داده است که امت پيامبر خاتم (ص ) هر شبانه روز پنج وعده نماز بخوانند و عبادت پروردگار جهان نمايند، که نماز معراج روحانی مومن است .

 

 


اصحاب و ياران حضرت محمد (ص):

 



پيامبر اسلام(ص) چه در مكّه معظمه و چه در مدينه، داراى اصحاب و ياران باوفايى بود كه برخى از آنان پيش از آن حضرت و برخى ديگر پس از ايشان از دنيا رفتند و تعداد آنان به هزاران نفر مى‏رسد. در اين جا به نام برخى از صحابه مشهور آن حضرت اشاره می‏شود:

 



1. على بن ابى‏طالب(ع).


2. ابوطالب بن عبد المطلب.


3. حمزة بن عبدالمطلب.


4. جعفربن ابى‏طالب.


5. عباس بن عبدالمطلب.


6. عبداللّه بن عباس.


7. فضل بن عباس.


8. معاذبن جبل.


9. سلمان فارسى.


10. ابوذر غفارى (جندب بن جناده).


11. مقداد بن اسود.


12. بلال حبشى.


13. مصعب بن عمير.


14. زبير بن عوام.


15. سعد بن ابى وقاص.


16. ابو دجانه.


17. سهل بن حنيف.


18. سعد بن معاذ.


19. سعد بن عباده.


20. محمد بن مسلمه.


21. زيد بن ارقم.


22. ابو ايوب انصارى.


23. جابر بن عبدالله انصارى.


24. حذيفة بن يمان عنسى.


25. خالد بن سعيد اموى.


26. خزيمة بن ثابت انصارى.


27. زيد بن حارثه.


28. عبدالله بن مسعود.


29. عمار بن ياسر.


30. قيس بن عاصم.


31. مالك بن نويره.


32. ابوبكر بن ابى قحافه.


33. عثمان بن عفان.


34. عبدالله بن رواحه.


35. عمر بن خطّاب.


36. طلحة بن عبيدالله.


37. عثمان بن مظعون.


38. ابو موسى اشعرى.


39. عاصم بن ثابت.


40. عبدالرحمن بن عوف.


41. ابوعبيده جراح.


42. ابو سلمه.


43. ارقم بن ابى ارقم.


44. قدامة بن مظعون.


45. عبدالله بن مظعون.


46. عبيدة بن حارث.


47. سعيد بن زيد.


48. خَبّاب بن اَرَت.


49. بريده اسلمى.


50. عثمان بن حنيف.


51. ابو هيثم تيهان.


52. ابىّ بن كعب.

 

 

 

تاريخ و سبب رحلت حضرت محمد (ص):

 

 

دوشنبه 28 صفر، بنا به روايت بيشتر علماى شيعه و دوازدهم ربيع الاول بنا به قول اكثر علماى اهل سنّت، در سال يازدهم هجرى، در سن 63 سالگى، در مدينه بر اثر زهرى كه زنى يهودى به نام زينب در جريان نبرد خيبر به آن حضرت خورانيده بود. معروف است كه پيامبر اسلام(ص) در بيمارىِ وفاتش مى‏فرمود: اين بيمارى از آثار غذاى مسمومى است كه آن زن يهودى پس از فتح خيبر براى من آورده بود.

 

 

 

محل دفن حضرت محمد (ص):

 

 

مدينه مشرفه، در سرزمين حجاز (عربستان سعودى كنونى) در همان خانه‏اى كه وفات يافته بود. هم اكنون مرقد مطهر آن حضرت، در مسجد النبى قرار دارد.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                             

دبیرستان دخترانه ی طالقانی



پنج شنبه 16 آذر 1391برچسب:, :: 12:32 ::  نويسنده : mobina aghakhani

صفحه قبل 1 صفحه بعد

 

آرشیو کد آهنگ

دانلود همین آهنگ